dinsdag 15 januari 2019

Curaçao is klaar voor een aanwijzing, nu het Cft nog

Raymond Gradus bij aanvang van een persconferentie
Curaçao stevent af op een onvermijdbare aanwijzing vanuit Den Haag. De overheidsfinanciën staan er veel slechter voor dan enkele weken geleden nog werd verondersteld. Volgens Raymond Gradus van het College financieel toezicht (Cft) is de situatie in korte tijd met circa 80 miljoen gulden verslechterd en moet er iets gebeuren. Maar pakt de toezichthouder nu wel door?

Het verwachte tekort over 2018 komt uit op 39,1 miljoen. De verplichte compensatie van 42,4 miljoen voor het tekort over 2017 is daarin niet meegenomen. Tel dat dus maar bij elkaar op.

Het Cft concludeert dat minister van Financiën Kenneth Gijsbertha, niet in staat is om tijdig tegenvallers te signaleren en deze te beheersen. Ondanks alle reeds eerder genomen beheersmaatregelen zoals de verplichtingen-stop en het voorafgaand toezicht, blijkt ook voor een bedrag van 16,4 miljoen gulden aan ongeoorloofde en ongeregistreerde verplichtingen uit te staan. Dat houdt niet alleen in dat het financieel registratiesysteem gebrekkig is, maar ook dat de budgetdiscipline kennelijk tekortschiet.

Kenneth Gijsbertha, minister van Financiën
Belasting innen
De belangrijkste oorzaak van de tekorten in 2017 en 2018 zijn volgens het Cft structureel: het lukt Curaçao niet om voldoende belastinggelden te innen.

Los van het feit dat er wellicht helemaal geen belastinggeld meer is - onze economie krimpt al jaren -, zal meer binnenhalen ook dit jaar waarschijnlijk niet gebeuren. Waardoor ook de begroting 2019 en latere jaren problemen gaat geven.

Met deze constatering geeft het Cft zijn eigen fouten toe. De toezichthouder roept bij voortduring dat de meerjarige begroting er goed uit ziet. Niet dus. Deze misvatting, wellicht geopperd vanuit politiek opportunisme is kenmerkend voor het zwalkende optreden van de toezichthouder zelf.

Aanwijzing
Voor de derde keer schrijft het Cft namelijk een bericht op basis van artikel 12 lid 5 Rijkswet financieel toezicht. Kortweg: u haalt de financiële normen niet, waarvan akte aan u en het parlement! Traditiegetrouw de opmaat voor een brief op basis van artikel 13, lid 1: we gaan de Rijksministerraad informeren, er hangt een aanwijzing boven uw hoofd.

Maar omdat de huidige club in Fòrti goede banden onderhoud met Rutte c.s. is er in strijd met de Rijkswet financieel toezicht, voor gekozen om afsprakenlijstjes te maken. Een novum, maar goed: als iedereen het eens is om zich niet aan de wet te houden, wie stapt er dan naar de rechter?

Nieuwe ziekenhuis
Uit de brief van het Cft blijkt echter dat die afspraken helemaal niet worden nagekomen. zoals bijvoorbeeld over het nieuwe ziekenhuis. Er ontbreekt een uitspraak over de beloofde nieuwe businesscase daarvan, inclusief de zorgrekeningen en de gevoeligheidsanalyse daarop.

In gewone mensentaal: Er is geen zicht op de hogere exploitatielasten van dat nieuwe ziekenhuis en hoe die gecompenseerd gaan worden door een gewenste hogere efficiency in de ziekenhuiszorg. Het verwachte exploitatietekort is 59 miljoen en als dat niet wordt gedekt, mag het nieuwe ziekenhuis in haar eerste jaar na opening de deuren wellicht al weer gaan sluiten.

Het Cft in 2018
Het is 8 januari 2018 als Curaçao een mooie acht pagina's tellend artikel 12 lid 5 brief krijgt van het Cft. De eerste, naar nu blijkt. Grote zorgen over het nota bene door Curaçao zelf aangegeven verwachte tekort over 2017 van circa 102 miljoen.

Het gaat dan grosso modo om achterblijven van de inkomsten, geen sterke demping op de uitgaven, geen goed financieel beheer, Overheidsentiteiten die een groot risico blijven, enzovoorts. Let wel, na artikel 12 lid 5 komt artikel 13 lid 1, en wordt de Rijksministerraad geïnformeerd, al dan niet over het geven van een aanwijzing.

Maar Curaçao weet goede afspraken te maken en haar leven na jaren dan nu toch te beteren. Gelukkig maar, je wilt de Rijksministerraad niet elke keer op stang jagen.

Tering naar de nering
Intussen is het tekort over 2017 opgelopen naar circa 117 miljoen gulden. Een tekort die conform de Rijkswet in 2018 moet worden gecompenseerd. Maar dat gaat niet lukken. Dus stelt Curaçao voor om het tekort in drie partjes te delen over de jaren 2018, 2019 en 2020.

Dan wordt het een hele hete zomer op Curaçao. De begrotingsuitvoering verloopt toch niet zoals iedereen dacht en wenste. Redenen als de slechte economie en de crisis in Venezuela worden opgevoerd. Valide, maar dat mag nooit en te nimmer een excuus zijn om dan gewoon door te gaan op de oude 'grote' voet. De tering moet naar de nering gezet.

Curaçao ontsnapt
De zomervakantie 2018 is nog niet voorbij als het Cft uiteindelijk op 25 september 2018 een tweede artikel 12, lid 5 brief schrijft naar minister Kenneth Gijsbertha.

In deze brief staan woorden als, 'niet voldoen aan de begrotingsnormen', 'ernstige zorgen', 'werken aan structurele oplossingen' en 'houdbaarheid overheidsfinanciën.' Gezien de ernst van de situatie wordt de Rijksministerraad geïnformeerd.

Daarna gaat het Cft dan toch overstag en spreekt zijn waardering uit over de door de overheid van Curaçao genomen stappen en de concrete afspraken die wederom zijn gemaakt. Keer op keer worden afspraken gemaakt, die vervolgens de zegen krijgen van iedereen, waarna de afspraken telkenmale niet worden nagekomen.

In ieder geval ontsnapt Curaçao aan een aanwijzing.

Geen peil
Het tekort over 2017 wordt helemaal niet gecompenseerd en over 2018 is er sprake van een nieuw tekort. Voorlopig nog circa 40 miljoen, maar er is op basis van de onbetrouwbaarheid van de cijfers en overige informatie nog geen peil op te trekken.

Dus komt er voor de derde keer in één jaar tijd een artikel 12, lid 5 brief.

Intussen is het tekort over nog geen twee jaar opgelopen tot meer dan 155 miljoen en Curaçao is nog steeds aan het optellen. Meer dan 155 miljoen dat ten laste komt van de generatie na vandaag. Want zelfs nu stelt de regering voor, om dit groter wordende tekort, door te schuiven. Compenseren heet dat zo mooi, met de jaren die voor ons liggen.

Hoe? Het lukt nu niet eens om 40 miljoen (een derde van het tekort van 2017), in 2018 te compenseren. Terwijl de Rijkswet helder stelt: verliezen uit het ene jaar moeten in het daaropvolgende jaar worden gecompenseerd.

Schuldquota
Curaçao is in december 2008 begonnen met een verschoonde lei (na een schuldsanering van bijna 2,2 miljard euro voor de Antillen waarvan circa 1,7 miljard euro voor Curaçao). De schuldquota/ratio ten opzichte van het Bruto Binnenlands product, dat wat we met elkaar maken en verdienen, was toen circa 29%.

Nu tien jaar later hikt het eiland aan tegen een schuldquota/ratio van meer dan 43%. En dan zijn de betalingsachterstanden nog niet eens meegenomen, net als de vele (volgens insiders, heel veel vele) facturen en verplichtingen die niet eens in het administratiesysteem zijn ingeboekt.

Verplichtingenstop
Met veel tromgeroffel wordt in september 2018 een verplichtingenstop afgekondigd. Zelfs bestaande al aangegane verplichtingen moeten vanuit een soort decreet van de minister-president en minister van Financiën nog eens beoordeeld worden en eventueel opgezegd worden. Ook dienstreizen worden per direct beperkt.

Er mag alleen geld uitgegeven worden als de uitgave tot een direct aanwijsbaar inkomenseffect zal leiden. Curaçao gaat ook transparant en volledig rapporteren.

Iedereen, ook het Cft is content.

Maar als de aanwijzing van de baan is, begint het feest weer. En dat is precies wat het Cft constateert. Er wordt weer op los gereisd, rapportages komen er niet, er is geen inzicht, en het tekort neemt alleen maar toe in plaats van af; waar er juist een surplus zou moeten zijn om de tekorten uit het verleden te compenseren.

Conclusie: stinkende wonden
Drie keer is scheepsrecht. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Het Cft doet er goed aan de oren niet te laten hangen naar het eigen lokale opportunisme of het politieke opportunisme uit Den Haag, maar gewoon als onafhankelijk toezichthouder de wet te volgen. Geen afsprakenlijstjes op papier, maar ferme maatregelen gegoten in een wettelijk aanwijzingsjasje.

Daar is Curaçao in 2019 meer bij gebaat.

zondag 13 januari 2019

Alcohol, snelheid en gordel blijven dodelijke boosdoeners


Het jaar 2018 is net zo dodelijk als de twee jaren ervoor: opnieuw komen achttien mensen in het verkeer om het leven. Net als in 2016 en 2017.

Twaalf van de achttien doden verongelukken in de avond of nacht. In bijna alle gevallen (13 van de 18) speelt alcohol een rol. Net als snelheid. Ook het niet dragen van de autogordel blijkt in veel gevallen mede oorzaak. De meeste slachtoffers (10) zitten in de leeftijdscategorie tussen 25 en 50. Twee motorrijders komen om en drie voetgangers. Dertien slachtoffers besturen een auto of zitten in de passagiersstoel daarnaast.

De politie en het Openbaar Ministerie zeggen meer en strenger te controleren. De cijfers van verkeersdoden zijn statistisch te klein om die belofte te meten. Maar zolang snelheid en alcohol niet tot het controle instrumentarium behoort, zal 2019 net zo'n jaar worden als 2018, 2017, 2016, 2015 en alle jaren daarvoor.

Blijkbaar is dat aantal acceptabel....

1/2 - Zondag 7 januari: Seru Fortunaweg 
Erwin Severino Djaoen (70)/Harold Benito Djaoen (69). Mannen. Voetgangers. Curaçaoënaars. Nacht.
Vermoedelijk Alcohol, hoge snelheid


Twee mannen worden bij het oversteken geschept door een auto. Dat gebeurt op de Seru Fortunaweg. Zij zijn op slag dood. Erwin Severino Djaoen haalt daarmee net niet zijn 71e verjaardag, een dag later. Het tweetal was zondagavond uit de auto gestapt en wilde de straat oversteken om naar een snèk te gaan. Wat exact tot de aanrijding heeft geleid, wordt nog onderzocht, zo meldt de politie.

Wel wordt aangegeven dat de bestuurder van de betreffende auto een vrouw was. Bij aankomst van de politie werd één van de slachtoffers liggend op de grond aangetroffen en het andere slachtoffer door de voorruit van de auto die hem had aangereden.

3 - Zaterdag 27 januari: Gosieweg
Eugene Anita (45). Man. Automobilist. Curaçaoënaar. Nacht.
Alcohol, hoge snelheid, geen gordel,



De 45-jarige op Curaçao geboren Eugene Jeffrey Julian Anita, overlijdt een dag nadat hij bij een inhaalmanoeuvre ernstig gewond raakt. Rond vier uur in de nacht van vrijdag op zaterdag 27 januari rijdt het slachtoffer op de Gosieweg richting Rio Canario. Hij wil links afslaan om de Mon Reposweg in te gaan. Op het moment dat Anita linksaf wil slaan, komt er een auto met hoge snelheid vanuit tegenovergestelde richting. Die haalt verschillende auto's in en botst frontaal op de auto van Anita. Vijf mensen raken gewond, drie mannen en twee vrouwen. De brandweer is lang bezig om twee slachtoffers te bevrijden uit zijn auto, daaronder ook Eugene Anita, die een dag later bezwijkt aan zijn verwondingen.

4 - Vrijdag 9 maart: Cocolodoweg
Marcel Reginald Walle (61). Man. Automobilist. Curaçaoënaar. Nacht.
Alcohol, hoge snelheid, geen gordel




Een botsing tussen twee auto’s op de Cocolodeweg, in de wijk Montana kost in de nacht van donderdag 8 en vrijdag 9 maart het leven aan Marcel Reginald Wallé. De 61-jarige Curaçaoënaar overlijdt ter plekke. Marcel Wallé komt uit de richting van Rooi Santu en rijdt vanaf de Kaminda Jose C. Anthonia de Cocolodeweg op. Daar wordt hij verrast door een tegenligger die op de verkeerde weghelft rijdt. Een frontale botsing is het gevolg. Uit onderzoek blijkt dat de chauffeur van de tegemoetkomende auto, een 64-jarige Nederlander, onder invloed van alcohol was.


5 - Zaterdag 7 april: Winston Churchillweg
Raïsha Offerman (26). Vrouw. Passagier. Curaçaose. Nacht.
Alcohol, hoge snelheid, geen gordel



In de nacht van vrijdag op zaterdag 7 april komt de 26-jarige Raïsha Rationella Offerman als
gevolg van een nekbreuk om het leven in het verkeer. Zij zit voorin op de passagiersstoel van een rode Ford Focus, die op de Winston Churchillweg rijdt in de richting van Rio Canario. Op de achterbank zitten nog twee passagiers. Een 27-jarige bestuurder van een zwarte Scion rijdt in de richting van Santa Maria en komt door nog onduidelijke redenen op de linkerweghelft terecht. Daar knalt hij bovenop de Ford. Alle vier inzittenden van de Ford raken gewond.
De 27-jarige bestuurder van de Scion komt er nagenoeg zonder kleerscheuren vanaf.

De politie onderzoekt het ongeluk nog nader, mede omdat een van de vier slachtoffers die in de auto bij Offerman zaten, iets verstopt onder een dichtbij staande kliko. Daar wordt door de politie een pistool van het merk Glock inclusief patronen gevonden.

6/7 - Zondag 8 april: Weg naar Soto
Michael Clement Mercera (45) - chauffeur/Jurensly Isebio (33) - passagier. Mannen. Curaçaoënaars. Nacht.
Vermoedelijk alcohol, hoge snelheid, geen gordel.



De politie tast nog in het duister over de toedracht van een verkeersongeluk waarbij
twee mannen omkomen. De auto waarin zij zitten is geperforeerd door kogels. Het ongeluk vindt zondag plaats om half twaalf. Bij Helfrichdorp in de buurt van Sta. Cruz. Bij aankomst ziet de politie dat de auto tegen een boom is geknald. De autoriteiten gaan er voorlopig van uit dat de chauffeur de
macht over het stuur heeft verloren. De auto moet daarna tegen een verkeersbord aangereden zijn en van de weg afgeraakt. Om vervolgens tegen een lichtmast te knallen en daarna tegen een boom. Bij de botsing raakt de chauffeur bekneld in de auto. De passagier loopt letsel aan zijn nek op. De bestuurder blijkt een schotwond te hebben aan de linkerkant van zijn lichaam. In de buurt van de plek van het ongeluk, heeft de politie hulzen gevonden.

8 - Zondag 6 mei: Kaminda Mitologia
Otmar Francisca (44). Man. Automobilist, Curaçaoënaar. Nacht.
Vermoedelijk alcohol, hoge snelheid, geen gordel.


Bij een frontale botsing op de kaya Mitologia, vlak bij de Aloë Vera-farm, overlijdt Otmar Francisca achter het stuur. De chauffeur van een andere auto, een pick-up raakt ernstig gewond. Ooggetuigen meldden dat de pick-up door nog onbekende oorzaak op de verkeerde weghelft kwam en toen frontaal op de auto van Francisca botste.

9 - Zondag 29 juli: Kaminda Rignald S. Recordino
Gracia Hyppolite (47). Vrouw. Haïtiaanse. Nacht.
Vermoedelijk alcohol, hoge snelheid, geen gordel.



Gracia Hyppolite verliest in de nacht van zaterdag op zondag 29 juli om vooralsnog onbekende
redenen de macht over het stuur. Ze rijdt de weg af en knalt tegen twee lantaarnpalen aan. Gracia rijdt met haar auto op de Kaminda Rignald S. Recordino in de richting van de Sta. Rosaweg. Door de impact van de botsingen, loopt zij verschillende interne en externe verwondingen op en overlijdt ter plaatse.

10 - Maandag 6 augustus: Kolonie
Andre Dieter Hester (28). Man. Automobilist. Middag.
Alcohol, hoge snelheid



Andre Dieter Hester, een toerist verongelukt op Bándabou bij Kolonie. Een chauffeur van een SUV rijdt westwaarts richting Soto, als hij op de andere weghelft komt en tegen een auto uit de richting Fontein knalt. Hester overlijdt ter plekke aan zijn verwondingen. Twee andere inzittenden worden met een ambulance naar de polikliniek gebracht voor medische behandeling.

De 37-jarige Nederlandse bestuurder die het ongeluk veroorzaakte, was onder invloed van alcohol. Hij is aangehouden voor het rijden onder invloed en het veroorzaken van
een dodelijk ongeluk.

11 - Maandag 8 oktober: Pater Eeuwensweg
Ellery Fabian Gustina Fraay (23). Man. Passagier. Middag.
Hoge Snelheid, geen gordel.

Bij een eenzijdig auto-ongeluk op de Pater Eeuwensweg raken drie mensen gewond. Eén van hen, de 23-jarige Ellery Fabien Gustina Fraay overlijdt later in het ziekenhuis. De auto waarin de slachtoffers zaten, reed met hoge snelheid in de richting van de stad. Ellery zat aan het stuur. Hij was al ingecheckt op een cruiseboat, maar was zijn playstation thuis vergeten. Op weg terug naar de cruiseterminal verliest hij de macht over het stuur en ontwortelt één van de palmbomen in de middenberm.

12 - Vrijdag 26 oktober: Bragadushiweg
Myron Peter Rene Jean Francois (20) Man. Motorrijder. Curaçaoënaar. Avond.
Hoge snelheid



Een feverende motorbestuurder verliest de controle over het stuur en knalt met zijn motor tegen een muur. Hij overlijdt ter plaatse. Het slachtoffer is de 20-jarige op Curaçao geboren Myron Peter Rene Jean Francois.

13 - Dinsdag 22 november: Romulo Betancourt Boulevard
Rachid Cova (32). Man. Automobilist. Curaçaoënaar. Nacht.
Alcohol, hoge snelheid, geen gordel


Rachid Erol Sandino Cova komt om bij een ongeluk op de Presidente Romulo Betancourt Boulevard. De chauffeur rijdt met te hoge snelheid en raakt de macht over het stuur kwijt. Hij botst met zijn auto tegen een muur en slaat daarna over de kop. Cova moet met hulp van het brandweerpersoneel uit zijn benarde positie bevrijd worden, maar is dan al overleden.

14/15 - Zondag 2 december: 
Coraline Roxanne Augusta Fraay-Soemanta (57)/Aydeline Ster (32). Vrouwen. Automobilisten. Curaçaosen.
Hoge snelheid, vermoedelijk geen gordel


Rond 6.00 uur ’s ochtends botsen twee auto's op de Weg naar Westpunt, ter hoogte van Daniel frontaal op elkaar. Dat gebeurt bij een inhaalmanoeuvre. Beide chauffeurs overleven het ongeluk
niet. Cora Fraay-Soemanta is de tante van de op 8 oktober in het verkeer overleden Ellery Fraay.

16 - Zondag 2 december: Rooseveltweg
Mijael Giar Yarsmir Pietersz (16). Man. Voetganger. Bonairiaan. Middag.


Rond 5 uur in de middag wordt de 16-jarige Mijael Pietersz ter hoogte van pompstation Santa Maria geschept door een dumptruck. Hij stak het kruispunt daar over op het moment dat de truck vanuit het vliegveld  richting Palu Blanku aan komt rijden. Het slachtoffer verkeert direct buiten bewustzijn en heeft ernstige verwondingen aan zijn hoofd. Een uur later overlijdt hij in het ziekenhuis.

17 - Donderdag 20 december: Julianabrug
Wladimir Alberto (39). Man. Motorrijder. Curaçaoënaar. Nacht.
Vermoedelijk alcohol, hoge snelheid


Wladimir Alberto komt 's nachts om met zijn motor bij een verkeersongeluk op de Julianabrug. Het slachtoffer is op Curaçao beter bekend als "Welly di Westpunt". Volgens de politie raken twee motoren elkaar op de weghelft van Otrobanda naar Punda met hoge snelheid. De andere motorrijder is zwaargewond.

18 - Dinsdag 25 december: Winston Churchillweg
Marvetty Altagracia Ignacio (23). Vrouw. Automobilist. Curaçaoënaar. Ochtend.
Geen gordel


De 23-jarige Marvetty Ignacio, dochter van de bekende fotograaf Stanley Ignacio rijdt in de vroege ochtend op de Winston Churchillweg. Zij valt vermoedelijk in slaap en rijdt in een flauwe bocht richting Sta. Maria rechtdoor tegen een  bewegwijzeringspaal. Ze draagt geen gordel en is vrijwel meteen dood.

-0-0-0-

* Met dank aan ochtendkrant Èxtra voor het fotomateriaal en KPC en Antilliaans Dagblad voor hun tekstuele bijdragen.


woensdag 19 december 2018

Seksueel misbruik en het moedig slopen van taboes op Curaçao

Muurschildering in Willemstad die aandacht vraagt voor de rechten van het kind
Over seksueel geweld wordt op Curaçao gewoonlijk gezwegen. Het taboe drukt van oudsher zwaar. Er zijn als gevolg van dit zwijgen ook geen cijfers over dit probleem bekend. In Opzij, het feministisch maandblad in Nederland schrijft Renate van der Zee uitvoerig over dit wijdverbreid probleem op het eiland. Hieronder een integrale weergave.

Afgelopen zomer lieten moedige vrouwen, die op indrukwekkende wijze strijden tegen het seksuele geweld op hun eiland, luid en duidelijk van zich horen toen de grootste misbruikzaak die Curaçao heeft gekend voor het gerecht kwam. Orlando B., leider van de Rains of Blessingkerk, werd veroordeeld voor het verkrachten van zeven meisjes en jonge vrouwen – er waren meer aangiftes, maar daar was onvoldoende bewijs voor. Hij had zijn slachtoffers onder meer onder het mom van duiveluitdrijving tot seks gedwongen. Het openbaar ministerie eiste achttien jaar, maar hij kreeg een veel lagere straf: negen jaar. (correctie AVC: veertien jaar in hoger beroep)

Prompt organiseerde Aliansa, een pressiegroep van organisaties die zich inzetten tegen onder meer huiselijk geweld, een handtekeningenactie en een openbaar debat midden in het centrum van Willemstad. Daarbij werd openlijk over seksueel geweld gesproken. Het was een uniek evenement.

“Wij willen hogere straffen voor de daders, maar dat is niet genoeg,” zegt Jeanne Henriquez, de voorzitter van Aliansa. “Wij vechten voor een serieus plan van aanpak van dit probleem. We willen dat kinderen op Curaçao goede seksuele educatie krijgen. We willen een kinderombudsman, daderprogramma’s en goede maatschappelijke zorg in de wijken voor families. We blijven dit op de agenda zetten en we grijpen elke kans aan om ons zegje te doen.”

Jeanne Henriquez, een bedachtzame vrouw die zorgvuldig haar woorden kiest, is een van de belangrijkste feministes van het eiland. Ze maakt zich al jaren sterk voor de rechten van vrouwen en kinderen. Samen met Aliansa trok zij twee jaar geleden aan de bel toen er kinderen seksueel waren misbruikt op het internaat Kinderoorden Brakkeput. “Het hoofd van het internaat wist het, maar hij deed niets,” vertelt ze. “Wij zijn vervolgens naar de pers gegaan en hebben druk uitgeoefend op de overheid. Toen is er eindelijk actie ondernomen.”

Ze is net terug van een overleg met de minister. Onderwerp van gesprek: een nationaal plan tegen huiselijk geweld en geweld tegen kinderen.

Casandra Martha werkte meer dan veertig jaar voor de politie
“Het was een positief gesprek,” zegt ze. “Ze luisteren naar ons, zeker. Maar we zijn hier al jaren mee bezig en ik geloof pas dat dat plan er komt als het zwart op wit staat. Een kwart van onze bevolking leeft onder de armoedegrens en een kwart leeft op die grens. We hebben het dus over de helft van de gezinnen op Curaçao die onder zeer slechte omstandigheden leeft. In deze crisissituaties zie je vaak allerlei vormen van geweld – hoewel het ook in rijke gezinnen voorkomt. Als er geen goed zicht is op probleemgezinnen, via maatschappelijk werk en leerplichtambtenaren, hoe kun je dan ingrijpen? En dan heb ik het nog niet eens over de politie. We horen zo vaak dat ze een aangifte niet eens opnemen. Politiemensen die zedenzaken doen, krijgen ook geen speciale training.”

“Dat klopt,” zegt Casandra Martha, een gepensioneerde politievrouw die een tijd lang bij de afdeling jeugd- en zedenzaken werkte. “Er is altijd heel weinig aandacht voor seksueel geweld geweest bij de politie. Alles draaide om drugsbestrijding,” vertelt ze. “We kregen geen enkele training: ik had geen idee hoe ik slachtoffers moest begeleiden.”

Ze herinnert zich haar eerste zedenzaak. “Een grootvader belde me dat hij zijn veertienjarige kleindochter uit de wc, die op het erf stond, had zien komen en dat er iets ernstig mis met haar was. “Ik ging ernaartoe en in die wc trof ik een pasgeboren baby aan. Het meisje verkeerde in een shock. Ik kon haar niet aan het praten krijgen. Ook voor mij was het een trauma, ik had nog nooit zoiets meegemaakt. Uiteindelijk bleek ze te zijn misbruikt door een familielid. Helaas is er sindsdien weinig veranderd: politiemensen krijgen nog steeds geen training voor zedenzaken en de afdeling is onderbezet. Hier op Curaçao worden slachtoffers in eerste instantie niet geloofd. De mensen zeggen: die meisjes doen het zelf, ze zijn vroegtijdig seksueel actief. Maar die kinderen weten niet eens wat er gebeurt, want ze krijgen geen seksuele voorlichting. Men is bang dat meisjes daar losbandig van worden.”

Eén van de vrouwen die strijdt voor verandering op dit gebied is Sheila Albertoe, een energieke vrouw met lange vlechten. Ze is directeur van Bos di Hubentut (Stem van de Jeugd), een organisatie die opkomt voor kinderrechten.

Albertoe besloot tot actie toen in 2006 een zaak aan het licht kwam van een achtjarig meisje dat drie jaar lang seksueel was mishandeld door een volwassen man. Haar ogen flikkeren op als ze vertelt: “Het was zwaar seksueel misbruik. Haar vagina was zo beschadigd dat ze verschillende operaties moest ondergaan. Vervolgens vertrapten de media de rechten van dit kind nog een keer door sensatiestukken te schrijven. Ik was zo kwaad. Toen zei ik: we gaan mensen bewust maken van dit probleem.”

Coraline Kooistra richtte de Stichting tegen Kindermishandeling op
Het begon met een toneelstuk over seksueel misbruik, geschreven door een slachtoffer, dat overal op het eiland werd vertoond en veel discussie losmaakte. “Daarmee hebben we een begin gemaakt met het doorbreken van het taboe,” zegt ze.

Inmiddels is er een heel voorlichtingsprogramma met documentaires, lesmateriaal en zelfs een poppenkastvoorstelling over seksueel misbruik. “We hebben onlangs een akkoord gesloten met alle scholen van Curaçao dat we voorlichting over seksueel misbruik mogen komen geven,” vertelt ze.

“Een paar jaar geleden was dat niet mogelijk, zeker niet op katholieke scholen. Nu zijn die scholen bereid ons binnen te laten. Dat is een grote stap in de goede richting.”

“Het is belangrijk dat we de mannen niet vergeten,” zegt Coraline Kooistra, oprichtster van de Stichting tegen Kindermishandeling. “Er worden ook jongens slachtoffer van seksueel misbruik. En we moeten aandacht hebben voor de vaders. Mannen hebben opvoeding nodig. Ze moeten weten wat wel en niet kan. We leven hier in een machocultuur, maar ook in een cultuur van vrouwen die van macho’s houden. Daardoor gaan die mannen zich nog meer macho gedragen. Ze denken dat ze meer waarde hebben als ze relaties hebben met meerdere vrouwen. Zo hebben we onze zonen opgevoed.”


Terwijl ze limonade inschenkt voor een driejarig jongetje uit Sint- Maarten dat ze onder haar hoede heeft genomen, vertelt ze hoe ze zich bewust werd van de nood van kinderen op Curaçao. “Ik was journaliste en ik had een kinderpagina. Ik vroeg kinderen mij te schrijven over hun situatie thuis. Soms kreeg ik briefjes over ernstige zaken, bijvoorbeeld van kinderen die geslagen werden. Dan schakelde ik de politie in. Gaandeweg werd mijn pagina een soort hulptelefoon. Op een gegeven moment vroeg de minister van Justitie me een advies een meldpunt kindermishandeling op te zetten. Maar het duurde zo lang om dat van de grond te krijgen, dat ik zelf maar een meldpunt heb opgericht. Want ik dacht: deze kinderen kunnen niet wachten. Elke dag telt.”

Ze vertelt dat ze regelmatig te maken krijgt met gevallen van seksueel misbruik. “Een typische situatie is: de ouders zijn gescheiden, de moeder brengt een nieuwe partner in huis en die partner misbruikt het kind. Vaak is de moeder op de hoogte, maar durft ze niets te zeggen, omdat ze financieel afhankelijk is van die partner. Er zijn ook gezinnen die totaal onwetend zijn, die denken dat misbruik een vorm van seksuele educatie is.”

Jeanne Henriquez, een van de invloedrijkste feministen van het eiland
Kooistra is nu betrokken bij het opzetten van een Centrum Seksueel Geweld op Curaçao. Dit is een particulier initiatief van de Nederlandse therapeut Jaco de Rapper en de directeuren van de opvangorganisatie Fier, Anke van Dijke en Linda Terpstra.

Als dit Centrum er komt, heeft Curaçao één centrale plek waar slachtoffers meteen hulp kunnen krijgen. Dat zou een einde kunnen maken aan de versnippering die nu op het eiland heerst. Er zijn wel organisaties die goed werk doen, maar samenwerking ontbreekt vaak.

“Curaçao is in beweging, zeker weten,” concludeert Kooistra.

“Mensen zijn bezig bewust te worden. Maar het is een lijdensweg om aan geld te komen als je projecten wilt opzetten. Toch ga ik gewoon door. Met hart en ziel.”

Curaçao is in beweging, ook als het gaat om andere vormen van seksueel geweld. Het parlementslid Ana- Maria Pauletta diende onlangs een initiatiefwet in tegen seksuele intimidatie op het werk. Er is dit jaar voor het eerst onderzoek gedaan naar dit probleem en daaruit bleek dat één op de drie werknemers op Curaçao regelmatig fysiek seksueel wordt geïntimideerd. Bijna tweederde krijgt regelmatig seksistische of dubbelzinnige opmerkingen te horen. Maar bijna niemand praat erover.

Sheila Albertoe, directeur van Bos di Hubentut, voor de rechten van het kind
Casandra Martha, de gepensioneerde politievrouw, maakte indertijd als eerste werk van seksuele intimidatie bij de politie. Want ook daar gebeurde het regelmatig dat politievrouwen werden lastig gevallen. “Maar daar werd niets mee gedaan. Er werd dan gezegd: die man kan zijn werk verliezen als je dit aanhangig maakt. Of: die man is getrouwd, hij heeft een gezin. Het gebeurde allemaal in een cultuur van zwijgen.”
Toch was er onlangs een vrouw die haar mond open deed. Marcia deed aangifte tegen de chef die haar had aangerand. Ze vertelt: “Op een ochtend riep hij me naar zijn kamer en zei hij dat hij seks met me wilde. Toen ik weigerde, haalde hij zijn penis uit zijn broek en probeerde me te dwingen tot orale seks. Ik was totaal overrompeld, zoiets verwacht je gewoon niet. Ik worstelde me los en was totaal overstuur. Ik wist niet wat ik moest doen, want als je zoiets gaat vertellen, loop je het risico dat ze je niet geloven. Maar een collega die ook een vriendin van me is, haalde me over het aan de directeur te vertellen. Toen is mijn chef op non-actief gesteld. Er kwam een rechtszaak van en die hebben we gelukkig gewonnen. Vervolgens kwam aan het licht dat hij meer vrouwen op het werk had misbruikt.”

Marcia had de moed om te spreken, maar de prijs die ze betaalde was hoog. “Op het werk waren er maar drie collega’s die mij steunden, de anderen keerden zich tegen mij. De kranten schreven vreselijke dingen over mij. Dat ik een pathologische leugenaar was, dat ik veel mannen had gehad en dat ik geld had gestolen op mijn werk. Familieleden van de dader praatten in op mijn partner en uiteindelijk verliet hij mij. Ik heb nu financiële problemen omdat ik gedurende de rechtszaak bijverdiensten heb gemist, terwijl ik ook mijn advocaat moest betalen. Die zaak heeft mij kapot gemaakt.”
Er staat verdriet te lezen in haar donkere ogen. Maar ook woede. Ze vervolgt: “Toen ik een jonge vrouw was, ben ik verkracht door een man die me ’s avonds naar huis bracht. Ik ben daar nog steeds razend over. Niemand heeft het recht iets met jou te doen wat je niet wilt. Daarom heb ik mijn mond open gedaan over mijn chef. En ik zou het zo weer doen. Ondanks alle problemen die het mij heeft opgeleverd. Want ik doe het niet alleen voor mezelf, ik doe het ook voor de andere vrouwen, die niet durven spreken.”

MONIQUE
Monique’s vader werkte bij de Shellraffinaderij in Willemstad. Haar moeder had hem van de ene op de andere dag verlaten voor een andere man. “Hij zei tegen mij: het is allemaal je moeders schuld. Hij vond dat het nu mijn taak was hem seksueel te bevredigen, omdat zij was weggegaan. Want een man heeft behoeftes, dat zei hij. Ik kan er nog steeds niet tegen als iemand dat zegt.’’ Elke middag, als het tijd was voor de siësta op Curaçao, moest Monique met haar vader mee naar zijn kamer. “Het begon met betasten,” vertelt ze.

“Ik was ongeveer zeven jaar oud en weet nog goed hoe ik daar op zijn bed lag: helemaal verstijfd, als een plank. Later ging hij met zijn vingers naar binnen en moest ik hem aftrekken. Ik sloot me dan volledig af. Het was alsof ik mezelf zag liggen.”

Ze vertelt dat de incest duurde tot ze ongeveer tien jaar oud was. “Het gevoel van schaamte was overweldigend. Het kwam niet in mijn hoofd op om het aan iemand te vertellen. Mijn vader was ogenschijnlijk een keurige man, intelligent, geliefd bij de mensen. Niemand had me geloofd als ik het had verteld. Ik kon zelf niet eens geloven dat dit echt gebeurde.

Ik dacht dat het mijn schuld was, omdat ik het toeliet. Seksueel misbruik is iets wat je voor je hele leven schaadt. Het tast je gevoel voor eigenwaarde aan op een diep niveau.” Monique is nu in de veertig en pas sinds een paar jaar durft ze openlijk te vertellen wat ze heeft meegemaakt. “Ik ben nu zo ver dat ik hier meer mee wil doen. Ik wil via storytelling andere mensen bewust maken van dit probleem. Zodat ik hier niet voor niets doorheen ben gegaan.”

(c) OPZIJ/Renate vander Zee

dinsdag 18 december 2018

Street culture festival 'Kaya Kaya' is op een missie



Aankomende zaterdag vindt tussen 16.00 en 24.00 uur de tweede editie van het Street Culture Festival 'Kaya Kaya’ plaats. Het festival brengt bezoekers op een verrassende locatie in hartje Ser'í Otrobanda. Vanaf Keizershof, naar de Van Lennepstraat en dan via de Venusstraat naar een ‘mirador’ onder de brug met een geweldig uitzicht op de St. Annabaai. 

Samen met buurtbewoners is er de afgelopen weken hard gewerkt aan een duurzame wijkontwikkeling ‘to Leave it Better Behind’. Bezoekers kunnen een spetterend festival verwachten om deze ontwikkelingen te vieren, met diverse Curaçaose street culture met kunst, livemuziek, pop-up restaurants en kraampjes.

‘Het festival is een manier om verschillende mensen samen te brengen en een buurt een positieve impuls te geven. Dit doen we in nauwe samenwerking met Fundashon Ser’i Otrobanda’ vertelt Kurt Schoop. ‘Daarbij wordt Kaya Kaya dit keer door verschillende sponsoren gesteund om de wijk op een duurzame wijze te ontwikkelen.

Initiatiefnemers Clayton Lasten , Kurt Schoop en
Raygen Zuiverloon
Kurt Schoop, Raygen Zuiverloon en Clayton Lasten zijn de initiatiefnemers van Kaya Kaya, wat afgelopen augustus voor het eerst plaatsvond. Na de eerste editie zijn zij direct weer aan de slag gegaan. Een grote clean-up en de aanleg van nieuwe groenvoorzieningen was de start van de volgende editie. Ook worden verschillende kunstobjecten en muurschilderingen gemaakt door onder andere Avantia Damberg, Marvi Johanna Franco Zapata. 22 december a.s. worden deze ontwikkelingen gevierd met het Street Culture festival.

Schoop: "Dansen, eten, drinken, chillen en samenkomen staan centraal tijdens het Street Culture Festival. En dat gaat zeker lukken met de uitgebreide programmering op podia zoals “Boi’ Palu”, “Plenchi”, “Heights” en “Plasa”. De live acts bieden voor iedereen wat moois zoals jazz legends Ronchi, Betrian, Lonte, Saturnino, Rudy & Hershel. New Roots Rising Ft. Junior Tecla & Russel Soliana (Issoco), Ron Le Bass Ensemble Ft o.a. Andrew Christopher, Young & Upcoming Talent Stage by Silver Wolves, Kaylee de Haas, Happy Peanuts, K’Ribe, Hype en Aisha Lucas. Tien verschillende DJ’s, waaronder DJ Beetz, Mr Cash, Jay Stax. Pit Smoker, Bali, Koki Riba Bloki en een Backyard Pop Up restaurant by Furdy’s verzorgen heerlijke maaltijden en snacks. En bewoners stellen hun huis en tuin beschikbaar als kustgalerie voor exposities van o.a. UFO & Carlos Blaaker. Food stations worden gerund door buurtbewoners van Ser’í Otrobanda die o.a. verrukkelijke ayaka, keshi yená, sùlt, empaná, pasa palu box, vegan, grill  en “sòpi di Kaya Kaya” aanbieden.

Zuiverloon: ‘De betrokkenheid van de buurtbewoners Is ontzettend belangrijk. Dit heeft het gebied van de eerste editie van Kaya Kaya een duurzame verandering gebracht. Dat is de community building die we beogen en nu terugzien in de praktijk.’ Na het festival wordt deze plek nog vaak gebruikt voor feestjes, barbecues en rondleidingen. Daarbij hebben diverse buitenlandse geïnteresseerden dit gebied gevonden door Kaya Kaya. Een Braziliaanse videoclip is opgenomen en een internationaal modehuis heeft een shoot op locatie gedaan. ‘Mooie spin-offs. En het belangrijkste is dat de buurtbewoners ook dit keer weer betrokken zijn.’

‘Met Kaya Kaya willen we straat voor straat (Kaya pa Kaya), de potentie van Otrobanda en de binnenstad tonen en verder ontwikkelen’ aldus Lasten. Met het festival willen de initiatiefnemers de wijk een boost geven, de pareltjes tonen en mensen met elkaar verbinden. ‘Dit gedeelte van de binnenstad kent zoveel verborgen prachtige plekken. We nodigen iedereen van harte uit om te komen en zich te laten verrassen.’

Het evenement is gratis toegankelijk en is voor jong en oud. Een laatste tip voor de bezoekers: draag sneakers die tegen een stootje kunnen zodat je op elke vloer kunt dansen en volop kunt genieten!’

zaterdag 15 december 2018

Bonje tussen opsporingsdiensten

Martine Vis (m) tijdens haar afscheidsreceptie

Een speciaal rechercheteam helpt op de Antillen om drugskartels, Italiaanse maffia en corruptie te bestrijden. Maar het botert niet met de lokale politie, terwijl ook intern bonje is ontstaan. Wie gaat de crisis bezweren?

door Algemeen Dagblad/Koen Voskuil 
met medewerking van Dick Drayer

Hagelwitte stranden, palmbomen en cocktailbars. Voor veel agenten is het een droom te worden uitgezonden naar Curaçao, Aruba of Sint Maarten. De realiteit is minder idyllisch. Met beperkte middelen nemen rechercheurs van het Recherche Samenwerkingsteam (RST) het op tegen machtige Zuid-Amerikaanse drugskartels en de Italiaanse maffia.

Corruptie
En wat niet helpt: het Nederlandse RST geniet bar weinig vertrouwen bij lokale politiekorpsen. Die ervaren de vijftig RST-rechercheurs die helpen corruptie te bestrijden vooral als pottenkijkers en betweters. Als een lokale agent van Curaçao ergens geen antwoord op heeft, grapt hij al gauw: ,,Vraag maar aan het RST. Die weten alles.’’

Het optreden van teamleider Martine Vis maakte de verhoudingen er niet beter op. Als ze in het voorjaar van 2016 naar Willemstad vliegt, weet ze onder welke lastige omstandigheden ze het RST gaat leiden. Als districtschef in Rotterdam-Zuid kreeg Vis al te maken met criminaliteit onder Antillianen en in 2008 werd ze voor de politie portefeuillehouder Caribisch gebied. 


Ze is al vele keren op de eilanden geweest. En weet dus hoe er tegen de Nederlandse hulp aangekeken wordt, vertelt ze in politievakblad Blauw. ,,De Nederlandse manier van werken is een beetje arrogant. Nederlanders hebben iets horkerigs. Ik realiseer me maar al te goed dat ik hier te gast ben. De mensen die ons het liefst zien vertrekken, zijn waarschijnlijk de personen in wie wij de meeste interesse hebben.’’

Teamchef Vis
Vis presenteert zich in het interview bescheiden en als iemand die voorzichtig te werk gaat. Dat klopt geenszins, zeggen anderen. Gesprekken met diverse betrokkenen en interne politiedocumenten schetsen een beeld van een leider door wie de verhoudingen met lokale politiediensten stuklopen. Er ontstaat zelfs een opsporingscrisis waaronder belangrijke politieonderzoeken lijden.

Na haar aantreden, in maart 2016, kijkt Martine Vis eerst een tijdje de kat uit de boom, vertelt een betrokkene. ,,Maar na een paar maanden paste ze verdeel en heers toe. Ze vormde een clubje van getrouwen en de rest duwde ze van zich weg. Successen claimde ze, problemen schoof ze af.’’

Een ander spreekt van ronduit slecht management. ,,Ze komt stoer en daadkrachtig over, eigenschappen die bij de politie worden gewaardeerd. Een Macher die dingen voor elkaar krijgt. Maar ze is ook manipulatief, iemand met weinig scrupules.’’

Teamchef Vis duldt geen kritiek, zeggen ze. ,,Dan kreeg je te horen dat je container klaarstond. Daarmee bedoelde ze dat jij en je spullen werden teruggestuurd naar Nederland.’’ En zo ontstaat een angstcultuur waar zelfs de meest gelouterde rechercheurs onder gebukt gaan.

Roddels en spanningen
De problemen spelen niet alleen binnen het RST. Op Curaçao, waar het hoofdkantoor staat, ontstaan hardnekkige roddels. Op recepties zou Vis, onder het genot van een drankje, loslippig zijn over gevoelige operaties. En tijdens een vlucht naar Aruba zou ze hebben afgegeven op de politie van Aruba zonder te weten wie de man naast haar was: de voormalig korpschef van dat eiland.

De relatie tussen het RST en lokale korpsen verslechtert onder haar bewind in sneltreinvaart, zeggen ingewijden. Als eind 2016 een samenwerkingsconvenant is opgesteld tussen de politie van Aruba, de Koninklijke Marechaussee, de Kustwacht en het RST, weigert Aruba te tekenen als de handtekening van Vis ook op het document staat. De pijnlijke kwestie wordt opgelost door niet Vis, maar het vestigingshoofd van het RST op Aruba te laten tekenen.

Korpschef Mauricio Sambo
Op Curaçao lopen de spanningen op als het RST bij een geheime actie op het vliegveld de lokale politie passeert. De korpschef van Curaçao doet zijn beklag en zegt de samenwerking op. Vanaf dan corresponderen het RST en de politie van Curaçao per aangetekende brief. Dat belemmert een van de belangrijkste onderzoeken op het eiland: die naar de opdrachtgevers van de moord op de politicus Helmin Wiels. De schutter in de moordzaak van 2013 is veroordeeld, maar naar de opdrachtgevers wordt nog gezocht. De politie van Curaçao wil door de ruzies echter vanaf dat moment buiten het onderzoek blijven. Onvergeeflijk, oordeelt een betrokkene. ,,Het gaat hier om een aanval op de democratie. Een ongelooflijk belangrijk onderzoek. En zelfs daarin liep de samenwerking met Curaçao vast.’’

Verziekte sfeer
Dan komt ook de verziekte sfeer binnen het RST aan het licht. Interne klachten bereiken in 2017 politiebond NPB. Die slaat alarm bij de Nationale Politie en het ministerie van Justitie en Veiligheid. Twee vertrouwenspersonen worden ingeschakeld om in januari de schade op te nemen. De conclusies van de vertrouwenspersonen liegen er niet om: er is onvoldoende vertrouwen tussen het management en de werkvloer.

Na dat bezoek duurt het nog tot oktober van dit jaar voordat Martine Vis het RST na overleg met het ministerie van Justitie en Veiligheid verlaat. Op haar afscheidsreceptie geeft de Curaçaose korpschef Mauricio Sambo haar een veeg uit de pan. ,,Hij sprak namens alle korpschefs van de eilanden en hij sprak heel lelijk over haar. Het was gênant’’, zegt iemand die de receptie bijwoonde.

Medewerkers vinden dat hun chef geen voorbeeldgedrag vertoont. Mensen houden er dubbele agenda’s op na. ‘Het gedrag en handelen van de Teamchef (Vis) wordt ervaren als onduidelijk, grillig en weinig empathisch’, schrijven de vertrouwenspersonen. Dit betreft ‘zowel intern als extern en leidt tot gevoelens van onveiligheid bij medewerkers’.

RST 2.0
Onder interim-chef Frank Brouwer herstellen de verstoorde relaties zich langzaam, zegt een betrokkene. Brouwer is de voormalig rechterhand van Sambo en geniet veel meer vertrouwen. ,,Al blijft de relatie met Aruba moeizaam.” Brouwer bouwt aan een RST 2.0, dat meer als een inlichtingendienst gaat opereren. Rechercheurs zullen vaker op de lokale politiebureaus werken.

Maar de verziekte sfeer heeft bij het RST diepe sporen getrokken. ,,Dit waait niet zomaar over. Men vertrouwt elkaar nog steeds niet.’’ Een ander verwondert zich dat de opsporingscrisis zo lang heeft geduurd. ,,Dit had veel eerder moeten gebeuren. Externe relaties zijn verslechterd en mensen binnen het team zijn onnodig beschadigd. Ik spreek nog dagelijks mensen die er last van hebben.’’

vrijdag 14 december 2018

Overheid Sint-Maarten mag ook wel een stapje meer zetten

Hoofdgebouw GEBE in Philipsburg | Foto's Dick Drayer
De minister-president van Sint-Maarten, Leona Marlin-Romeo, zegt dat de Wereldbank 'complexe constructies' hanteert. In combinatie met een ,,extreem gebrek aan capaciteit" op het eiland heeft dit er toe geleid dat maar een klein deel van het Nederlandse hulpgeld aan Sint-Maarten is gebruikt.

Ze reageert daarmee op een rapport van de Algemene Rekenkamer waarin staat dat van de 550 miljoen euro aan hulpgeld voor de wederopbouw van het in september 2017 door een orkaan getroffen Sint-Maarten nog nauwelijks geld daadwerkelijk is besteed. Van de toegezegde 550 miljoen euro voor de wederopbouw, is 470 miljoen verdeeld via een trustfonds, dat tot 2025 wordt beheerd door de Wereldbank.

Marlin-Romeo vergeet te melden dat haar eigen overheid debet is aan de trage opbouw na orkaan Irma. Dat wordt pijnlijk duidelijk in het GEBE-dossier, dat onderdeel is van het rapport van de Rekenkamer.

Gebe-dossier
Na orkaan Irma hebben eilandbewoners wekenlang, soms zelfs maandenlang zonder stroom gezeten. Het Gemeenschappelijk Elektriciteitsbedrijf Bovenwindse Eilanden NV, GEBE, is verantwoordelijk voor zowel de elektriciteits- als de watervoorziening. Binnen 48 uur was de stroom terug in een beperkt aantal delen van het eiland. Ook wateropslagtanks raakten beschadigd en het hoofdkwartier van GEBE werd verwoest.

De Algemene Rekenkamer geeft in haar rapport over de besteding van het Nederlandse wederopbouwfonds uitgebreid aandacht aan de situatie van water en stroom op het eiland na de passage van orkaan Irma. Daarin wordt duidelijke dat alle actoren een negatieve rol spelen in het moeizaam tot stand komen van de wederopbouw.

Zorgwekkend
Zo lezen we dat GEBE onvoldoende financiële middelen heeft om resterende herstelwerkzaamheden
uit te voeren. Daardoor blijft de elektriciteitsvoorziening op Sint-Maarten kwetsbaar. GEBE geeft aan dat 94% van de hoogspanningskabels en 84% van de laagspanningskabels al ondergronds liggen.
De resterende bovengrondse kabels kunnen bij nieuwe orkanen opnieuw schade oplopen.


Ook de watervoorziening is nog niet volledig hersteld. Acht van de veertien wateropslagtanks raken door orkaan Irma beschadigd of zijn compleet verwoest. Om de gewenste opslagcapaciteit te halen van twee tot vier dagen van de dagelijkse waterconsumptie, moeten nog vier watertanks worden herbouwd.

De financiële positie van GEBE is zorgwekkend. Grote hotels en vakantieresorts zijn nog
niet allemaal operationeel en nemen dus geen elektriciteit en water af. De inkomsten van
GEBE zijn sinds de orkaan met 22,3% gedaald. Het nutsbedrijf geeft maandelijks € 0,9
miljoen meer uit dan dat het aan inkomsten binnen krijgt.

GEBE houdt reserves in kas voor tegenvallers en rampen. Op die reserves is vóór orkaan Irma al flink ingeteerd. Was er in 2014 nog ruim € 30,2 miljoen in kas, in 2018 was daarvan nog maar € 10,8 miljoen over.

De regering van Sint-Maarten is enig aandeelhouder van GEBE. Ze keert zichzelf jaarlijks miljoenen euro’s dividend uit, ondanks de armlastige situatie waarin het bedrijf zich bevindt. Daarnaast betaalt de overheid van Sint-Maarten haar water- en elektriciteitsrekening niet of niet op tijd.

Project
Sint-Maarten, Nederland en de Wereldbank besluiten om € 9,7 miljoen aan GEBE te verstrekken. Daarmee moet voor € 2,6 miljoen de laatste bovengrondse kabels versneld ondergronds worden aangelegd. Daarnaast moeten nieuwe watertanks worden aangeschaft, kosten € 6,6 miljoen. Bij deze bedragen zijn vergoedingen voor al uitgevoerde herstelwerkzaamheden inbegrepen. Binnen de overeenkomst is ook voorzien in technische assistentie bij het vernieuwen van het businessplan van GEBE om de efficiency en vermogenspositie van het nutsbedrijf te verbeteren. Daarvoor is € 0,5 miljoen gereserveerd.

GEBE-centrale
De aan GEBE toegezegde € 9,7 miljoen is nog niet besteed. De Wereldbank heeft aan zowel GEBE als de regering van Sint-Maarten voorwaarden gesteld. Zo mag het elektriciteitsbedrijf de graafwerkzaamheden voor ondergrondse bekabeling niet zonder openbare aanbesteding laten uitvoeren door vaste aannemers van het nutsbedrijf zelf. GEBE mag ook de watertanks niet zonder aanbesteding bestellen bij de eerdere leverancier.

Aanvullende voorwaarden
Er zijn naast de aanbestedingseisen ook aanvullende voorwaarden gesteld. Zo eist de Wereldbank dat de regering van Sint-Maarten haar eigen water- en elektriciteitsrekeningen voortaan op tijd betaalt en de betalingsachterstand aan GEBE voor een slordige € 3,9 miljoen niet verder op laat lopen. Ook wil de Wereldbank dat de regering afziet van dividenduitkering van € 3,6 miljoen door GEBE over 2018 en dat ze het nutsbedrijf over 2017 en 2018 geen concessierechten laat betalen van in totaal € 4,5 miljoen.

Het nutsbedrijf moet bovendien risicoanalyses uitvoeren en potentiële externe financiers in kaart brengen. Daarnaast moeten grote hotels en resorts kostendekkende tarieven gaan betalen in plaats van speciale tarieven die zijn gebaseerd op individuele afspraken.

Samenwerking
GEBE ervaart de samenwerking met de Wereldbank als moeizaam. De eis om openbaar aan te besteden vertraagt volgens het nutsbedrijf de herstelwerkzaamheden. Het kan sneller als de werken kunnen worden uitbesteden aan vertrouwde, lokale marktpartijen. Volgens GEBE wil de Wereldbank het geld pas overmaken als externe financiers bereidheid tonen het nutsbedrijf van een lening te voorzien.

GEBE stelt dat externe financiers juist afwachten of het geld uit het trustfonds wordt overgemaakt. Daarnaast stuiten de eisen van de Wereldbank om efficiënter te gaan werken bij GEBE op verzet.

Op middellange termijn wil GEBE de oliegestookte generatoren vervangen. De overheid van Sint-Maarten is leidend in het maken van strategische toekomstplannen voor het energiebeleid, aangezien die de tarieven voor de inwoners van Sint-Maarten direct zullen raken. In de stuurgroep is besproken of dit uit het trustfonds kan worden gefinancierd.

Deze gesprekken hebben geen concreet voorstel opgeleverd omdat niet aan duurzaamheids- en (externe) financieringsvoorwaarden is voldaan en het voor een deel onduidelijk is of het gaat om een wederopbouwproject na orkaan Irma.

Premier Leona Marlin-Romeo
Reflectie
De financiële problemen van GEBE zijn deels al voor Irma veroorzaakt. Het nutsbedrijf heeft nog geen geld uit het trustfonds ontvangen omdat niet aan de aanbestedings- en aanvullende bedrijfsvoeringseisen van de Wereldbank is voldaan. Daardoor liggen herstelwerkzaamheden op dit moment stil. GEBE heeft op de lange termijn meer geld nodig, maar zal eerst potentiële externe financiers moeten vinden. Het aantrekken van externe financiering wordt volgens GEBE makkelijker wanneer zij duidelijkheid krijgt over geld uit het trustfonds.

Premier Leona Marlin-Romeo zegt in reactie op het rapport van de Rekenkamer dat haar overheid volledig toegewijd zal blijven aan het trustfonds. "Maar de afgelopen maanden hebben ons geleerd dat de implementatie van projecten via dat fonds veel meer tijd en capaciteit kost dan wij en Nederland hadden vermoed."

Ze stelt dat Sint-Maarten graag wil blijven samenwerken met het fonds, maar noemt het werkelijk tot uitvoering brengen van projecten ,,zeer uitdagend". Misschien kan ze beginnen met een stapje harder te lopen om aan de voorwaarden van de Wereldbank te voldoen.

Ik betaal mijn stroomrekening ook altijd op tijd, anders word ik afgesloten.

donderdag 13 december 2018

Orco is laks met veilig internet bankieren


Orcobank neemt online-beveiliging niet serieus. Vannacht, klokslag drie uur, schrok ik wakker van een whatsapp-ping van een IT-specialist die deze boude uitspraak deed, terwijl de soep nog in mijn ogen zat. 

Internet bankieren bij Orco, zo vervolgde hij, is niet goed beveiligd. 'Andere slimme mensen zouden mee kunnen kijken wanneer je geld naar je moeder overmaakt.' En hij doelde niet op het IQ van de moeder in dit geval.

Wie met Google Chrome op internet struint krijgt van Google een waarschuwing dat de online bankingsite van Orco niet veilig is. In een ietwat dramatische oneliner zegt de browser zelfs dat  cybercriminelen mogelijk je gegevens proberen 
te stelen, zoals wachtwoorden, berichten of creditcardgegevens.


En dat komt omdat Orco een niet-vertrouwd certificaat gebruikt van Symantec. Die was in het verleden wel goed en vertrouwd, maar het beveiligingsbedrijf heeft er een potje van gemaakt en daarop hebben Google en Mozilla de certificaten ingetrokken.

Symantec wijst er weliswaar op dat er in totaal 33 verkeerd uitgegeven testcertificaten zijn en dat er daardoor in werkelijkheid geen schade is ontstaan, maar Google en de andere browsers zeggen dat de problemen met de uitgifte van Symantec systemisch zijn en dat ze bij uitbreiding niet langer kunnen vertrouwen op de certificaten die Symantec had uitgegeven. 

Dat is inmiddels opgelost. Google en Symantec hebben kantoor in dezelfde straat en bereikten in de zomer van 2017 een overeenkomst dat Symantec de uitgifte van certificaten zou uitbesteden en dat die opnieuw zouden worden opgebouwd. We praten over een operatie van bijna een miljard dollar.

Maar dan moet de klant, ook Orco, wel de nieuwe certificaten aanvragen en installeren. Volgens mijn verontruste IT-er is dat tot op heden niet gebeurd. Erger: het lijkt er volgens hem op dat Orco het probleem niet aan wíl pakken. Terwijl er toch een duidelijke lijn is gecommuniceerd over de nieuwe certificaten van Symantec: 



De verontruste IT-er neemt contact op met Customer Support van Orco voor tekst en uitleg. En die krijgt hij! De betreffende helpdesk medewerker zegt dat de bank op de hoogte is van de problemen en dat klanten maar Microsoft Internet Explorer moeten gebruiken. 

En o ja, 'al onze systemen zijn safe en te vertrouwen!'

Dus niet. Bovendien is een andere browser een schijnoplossing. Niet iedereen gebruikt Internet Explorer en alle browsers gaan de onveilige certificaten van Symantec sowieso overboord gooien. Je bezoekers een andere browser te adviseren is niet echt een zinvolle optie.

'Maar wat vooral erg is', appt de onrustige IT-er door: 'het installeren van een nieuw certificaat is een klusje van een half uur. Niet meer. Wat is het probleem van Orco?'

Die vraag krijg ik helaas niet beantwoord. Direct bij het ochtendgloren en na mijn ochtendbordje soep, neem ik contact op 
met Orco's Customer service. Er breekt paniek uit in de tent. Ik word van het ene kastje naar de andere muur gestuurd en moet zelfs een half uur in de telefonische wachtrij om ten lange leste maar met de directie door te worden verbonden. 

Mijn suggestie om liever met een deskundige de zaak te overleggen word in de wind geslagen. Terwijl elke journalist weet dat directies zelden weten wat er op de werkvloer gebeurd en al helemaal niet als het over IT gaat. 

Gelukkig was de directie niet beschikbaar. In meeting heet dat. Wat denk je? Een bestuursbesluit voorbereiden om een nieuws beveiligingscertificaat te kopen? 

Moet je wel opschieten, het is om 12 uur lunchpauze, dan ligt de 24-uurseconomie stil op Curaçao. Gelukkig geldt dat niet voor internet . Hier is jullie oplossing: https://www.digicert.com/replace-your-symantec-ssl-tls-certificates/

0-0-0-0-0-0

Wat is een beveiligingscertificaat?

Websites die persoonlijke informatie opvragen van Web-gebruikers moeten altijd een website certificaat installeren. Dit certificaat toont dat de informatie van een gebruiker veilig wordt opgeslagen in het systeem van de site en niet voor andere doeleinden wordt gebruikt. 

Een website certificaat is een vorm van identificatie voor de site. Deze certificaten worden gebruikt om te controleren of de website legitiem is en kan bestanden versleutelen, als een vorm van authenticatie . Zij moeten afkomstig zijn uit certificeringsinstanties , de organisaties die verantwoordelijk zijn voor de afgifte en intrekking van certificaten . 

Beveiliging Certificaten 

Een manier om te controleren of een website een beveiligingscertificaat heeft geïnstalleerd, is door te kijken in de URL-adresbalk van de browser. 


Websites met URL's die beginnen met " https " in plaats van " http " zijn gecodeerd en zijn verplicht om een ​​beveiligingscertificaat hebben. Sommige webbrowsers tonen ook of een site is gecodeerd . 

Curaçao is klaar voor een aanwijzing, nu het Cft nog

Raymond Gradus bij aanvang van een persconferentie Curaçao stevent af op een onvermijdbare aanwijzing vanuit Den Haag. De overheidsfin...