Vorige week overleed Pierre Lauffer jr. op 62-jarige leeftijd in zijn woonplaats in Nederland. Bij het publiek is Pierre onder andere bekend geworden door 25 jaar na de dood van zijn vader (sr.) - de grootste Papiamentstalige dichter van Curaçao uit de 20ste eeuw - een album van zijn vader’s verzen uit de zangbundel Cancionero Papiamento op muziek te zetten. Pierre Lauffer Jr., speelde deze als eerste in het Verzetsmuseum, voorzien van hedendaagse arrangementen. Hij werd daarbij begeleid door de crème de la crème van de Antilliaanse musici die werkzaam zijn in Nederland: Rudy Emerenciana op gitaar en mandoline, Eric Calmes op (contra)bas, Eric Brigitha op conga, bongo’s, en Elvin Marchena op Antilliaanse klein percussie. Klik hier voor een geluidsfragment.
Radio Hoyer vond zwager en bewonderaar John Danchi bereid om een korte reflectie te schrijven over zijn zwager:
Ik heb Pierre leren kennen op mijn 14e levensjaar als de oudere broer van Luis Lauffer (Tuto). Ik raakte bevriend met hem. Pierre was een no-nonsense persoon, hield veel van grapjes en moppen in de stijl Vale Coes (schuine moppen) en was erg intelligent. Pierre (Tunchi, zo noemen we hem in de familie) hield niet van domme opmerkingen, ruzie en conflicten. Noch van zinloze discussies: daar zette hij meteen een punt achter met een vriendelijk maar dwingende toon. Hij was meester in suptiel woordgebruik, net als zijn vader en vaak wist je niet of hij je nou in de maling nam, of wat wij noemen: cherchi (sarcasme).
Maar hij was een man van mensen, net als zijn moeder Esilda de Windt (shon Chi). Hij kende veel mensen en veel mensen kende hem. In alle lagen van de samenleving had Pierre vrienden. Zij kenden hem als entertainer, moppentapper, humorist; hij was een muzikant in hart en nieren: muziek was zijn leven, zijn vrouw, zijn passie. Ik herinner mij dat hij op zijn 50e verjaardag tijdens een familiefeest in Rozenburg - met wijlen zijn vrouw Isabel Nunez-Lauffer (Chabela) - zijn keyboard pakte en samen met broer en neef (Tuto en Leo) ons ging vermaken met een Caribbean Night: hij begon met Cuba, Santo Domingo, Jamaica, Trinidad, de ABC-eilanden, Venezuela, Suriname, Mexico om te eindigen met USA (Salsa, Meringue, Reggae, Soka, Wals, Mazurka, Tumba, Meringue Pambiche, Kawina, Ranchera en Rock & Roll). Pierre's motto was, privé en in publiek: give the people a show.
Pierre was altijd in voor een praatje, had een zeker charisma, kon drie dingen tegelijk: een markant man, soms moeilijk, maar altijd een levensgenieter, bourgondisch. Hij hield van lekker Antilliaans eten en -lekkernijen. Zeker als die lekkernijen waren voorbereid door zijn zus Josephine Lauffer.
Hij kon bijzonder kritisch zijn, maar niet kwetsend; kon praten als brugman; hield van kleine kinderen; was dol op zijn familie, zeker op zijn tien broers en zussen; trots op zijn vader; hield erg veel zijn moeder. Een man met trots, die ondanks zijn rijke familiegeschiedenis (Lauffer, de Windt, Smith, Caprilles) met beide benen op de grond stond.
Eigenlijk schieten mij woorden te kort om hem te omschrijven: hij was geen supermens, hij had zijn fouten en minder goede kanten en in sommige dingen in zijn leven heeft hij gefaald. Maar nooit, nooit was hij verbitterd.
Het was een eer om hem te mogen kennen, iedereen zal het hetzelfde zeggen: wat een bijzondere man!
Tunchi rust zacht, te awero ruman!
Pierre Lauffer is afgelopen maandag gecremeerd.