Bron: Nieuwsbrief Jan Schinkelshoek (CDA)
Mijn Koninkrijksgevoel heeft een flinke opdoffer gekregen. Als lid van de delegatie naar De West ben ik halverwege januari met een nog steeds zachtjes zeurende kater teruggekomen van het parlementaire overleg met Antilliaanse en Arubaanse collega’s.
Nee, dat lag niet alleen aan Hero Brinkman, de provocerende partijgenoot van Geert Wilders. Zo’n kracht - hij moet het hebben van provocaties, pesterijen en beledigingen - is natuurlijk niet behulpzaam om de contacten binnen het Koninkrijk der Nederlanden te verbeteren.
Maar zelfs nadat Brinkman - hij maakte zich werkelijk onmogelijk - uit onze delegatie was gezet, klaarde de lucht niet op. Met name de verstandhouding met Curaçao, het hoofdeiland van de Antillen, is tot een dieptepunt gedaald. Voor ‘koloniaal’ of zelfs ‘racist’ te worden uitgemaakt, is niet echt bevorderlijk voor de sfeer. De aardigheid was er bij mij snel af…
Ach, het heeft geen zin om achteraf te gaan bakkeleien wie wie het meest dwars zit. Maar dàt er iets dwars zit, is wel duidelijk. Als een graat in de keel.
Wat me tijdens het parlementaire Koninkrijksoverleg vooral opviel was hoe Nederland en De West langs elkaar heen praatten. Als twee schepen die elkaar in het holst van de nacht ongemerkt passeerden.
Zijn dat type communicatiestoringen in het algemeen ergerlijk, het is extra belastend in een jaar waarin op parlementair niveau beslissingen moeten worden genomen over de staatkundige toekomst van de Antillen.
Misschien moeten we op zoek naar andere, meer constructieve vormen van overleg binnen het Koninkrijk.
Mijn Koninkrijksgevoel heeft een flinke opdoffer gekregen. Als lid van de delegatie naar De West ben ik halverwege januari met een nog steeds zachtjes zeurende kater teruggekomen van het parlementaire overleg met Antilliaanse en Arubaanse collega’s.
Nee, dat lag niet alleen aan Hero Brinkman, de provocerende partijgenoot van Geert Wilders. Zo’n kracht - hij moet het hebben van provocaties, pesterijen en beledigingen - is natuurlijk niet behulpzaam om de contacten binnen het Koninkrijk der Nederlanden te verbeteren.
Maar zelfs nadat Brinkman - hij maakte zich werkelijk onmogelijk - uit onze delegatie was gezet, klaarde de lucht niet op. Met name de verstandhouding met Curaçao, het hoofdeiland van de Antillen, is tot een dieptepunt gedaald. Voor ‘koloniaal’ of zelfs ‘racist’ te worden uitgemaakt, is niet echt bevorderlijk voor de sfeer. De aardigheid was er bij mij snel af…
Ach, het heeft geen zin om achteraf te gaan bakkeleien wie wie het meest dwars zit. Maar dàt er iets dwars zit, is wel duidelijk. Als een graat in de keel.
Wat me tijdens het parlementaire Koninkrijksoverleg vooral opviel was hoe Nederland en De West langs elkaar heen praatten. Als twee schepen die elkaar in het holst van de nacht ongemerkt passeerden.
Zijn dat type communicatiestoringen in het algemeen ergerlijk, het is extra belastend in een jaar waarin op parlementair niveau beslissingen moeten worden genomen over de staatkundige toekomst van de Antillen.
Misschien moeten we op zoek naar andere, meer constructieve vormen van overleg binnen het Koninkrijk.