.jpeg)
WILLEMSTAD – Ik was op de Myrna Dovale School voor de overhandiging van het boek Als alle breinen leren van neurodiversiteitsexpert Saskia Schepers. Het boek, aangeboden door haar ouders, moest het gesprek over neurodiversiteit en passend onderwijs op Curaçao verder aanjagen. Aansluitend sprak ik met directeur Arginia Lucio over de groeiende vraag naar speciaal onderwijs op het eiland.
Pas na dat gesprek, tijdens de rondleiding over het terrein, gebeurde het moment dat me het meest bijbleef. Een kippenvel moment.
Op het schoolplein raakte een van de leerlingen zichtbaar in paniek. Mogelijk door ons bezoek, dat voor hem onverwacht kwam. De jongen sprong met twee benen krachtig de lucht in, herhaaldelijk, terwijl hij luid schreeuwde. Het oogde als een paniekaanval. Wij stonden op de galerij en keken neer op het plein.
Wat ik op dat moment zag, was precies wat mij enkele minuten eerder in theorie was uitgelegd.
Een leerkracht liep rustig op hem af. Geen haast, geen correctie, geen afstand. Ze benaderde hem kalm, ging naast hem staan en zocht voorzichtig lichamelijk contact. Niet om hem te stoppen, maar om hem veiligheid te bieden. Minutenlang bleef ze bij hem, totdat hij zichtbaar tot rust kwam. Pas daarna begeleidde ze hem rustig weg van het plein.
 |
| Als alle breinen leren van Saskia Schepers |
Het contrast met wat ik gewend ben op reguliere scholen kon bijna niet groter zijn. Daar draait het vaak om orde houden, om corrigeren, om straffen en belonen. Hier zag ik een aanpak die begint bij begrip en veiligheid.
Het gaf extra lading aan het gesprek dat ik daarvoor had met directeur Arginia Lucio.
De Myrna Dovale School telt inmiddels 233 leerlingen en zit aan haar grens. “De telefoon staat roodgloeiend,” zegt Lucio. “Ouders blijven bellen voor een plek.” De wachtlijsten zijn lang en de vraag groeit.
De school is gespecialiseerd in onderwijs voor kinderen die extra ondersteuning nodig hebben bij horen, spreken en communiceren, en voor leerlingen met autisme. Waar de focus vroeger vooral lag op auditieve problematiek, verschuift die steeds meer richting autisme. “Veel van deze kinderen zaten vroeger thuis. Nu weten ouders ons te vinden,” zegt Lucio.
Maar de groei heeft een keerzijde. De school kan niet onbeperkt uitbreiden. “De span of control is nu nog hanteerbaar. Als we blijven groeien, komt de kwaliteit onder druk te staan.” Volgens haar ligt de oplossing niet in groter worden, maar in uitbreiding van het aanbod. “Curaçao heeft meer van dit soort scholen nodig.”
Met zo’n 85 medewerkers biedt de school naast onderwijs ook specialistische begeleiding, met logopedisten, orthopedagogen en andere zorgprofessionals. De aanpak is gericht op zelfredzaamheid: leerlingen leren voor zichzelf opkomen, terwijl ze zich tegelijkertijd gesteund weten door een veilige omgeving.
Wat ik op het plein zag, was daar misschien wel de meest concrete illustratie van. Geen systeem dat corrigeert, maar een omgeving die opvangt.
 |
| Directeur Arginia Lucio |
Volgens Lucio verandert ook de houding van ouders. “Vroeger was er meer schaamte. Nu komen ouders op voor hun kind en eisen ze een plek.” Die ontwikkeling vergroot de druk op een systeem dat daar nog niet op is ingericht.
Want hoewel speciaal onderwijs al decennia bestaat op Curaçao, ontbreekt nog altijd een duidelijke wettelijke basis. “Dat maakt het moeilijk om structureel te bouwen,” zegt Lucio.
Toen ik wegging, bleef dat beeld hangen. Een jongen die volledig vastloopt. En een leerkracht die niet probeert hem te veranderen, maar hem opvangt.
Misschien is dat wel waar het uiteindelijk om draait. Niet om het systeem. Niet om de cijfers.
Maar om de vraag of er iemand is die blijft staan op het moment dat een kind dat zelf even niet meer kan.
Respect!